"Göz korkunç bir şahit, değil mi? Yahut korkunç ayna. Her şeyi ifşa ediyorlar. Hele hislerimizi gizlemek isteyince bakışlarımız nasıl değişir?" Tanpınar'ın Yaz yağmuru öyküsünden Shakespeare diyaloğu gibi hissettiren bu kesit okuduğumdan beri şu şarkıyı çağrıştırıyor. Hayat çağrışımlardan mı ibaret? https://youtu.be/9CbTPy_kWWA?si=fx7HljoD47swQ-3P